Dziękujemy Ci, Tereso, za miłość i dobroć,
za słowa, które koiły serca,
za obecność, która niosła pokój,
za każdy dzień, w którym byłaś z nami.

Choć Twoje miejsce przy stole dziś puste,
wierzymy, że Bóg przyjął Cię do swego Królestwa.
Niech Aniołowie prowadzą Cię w światłość wieczną,
a Matka Najświętsza otuli płaszczem miłosierdzia.

Panie, daj jej wieczny odpoczynek,
a światłość wiekuista niech jej świeci.
Niech spoczywa w pokoju,
aż nadejdzie dzień ponownego spotkania,
w niebie, gdzie łzy zamienią się w radość.

Det gick en gammal odalman
och sjöng på åkerjorden.
Han bar en frökorg i sin hand
och strödde mellan orden
för livets början och livets slut
sin nya fröskörd ut.
Han gick från soluppgång till soluppgång.
Det var den sista dagens morgon.
Jag stod som harens unge, när han kom.
Hur ångestfull jag var inför hans vackra sång!
Då tog han mig och satte mig i korgen
och när jag somnat, började han gå.
Döden tänkte jag mig så.

Bo Setterlind